owca

nim wpadnę w otchłań nicości

nim wpadnę w okrutną, złą pustkę

pochłoń mnie, proszę – Radości

pochłoń mnie, zdobądź

nim usnę

przemierzam cykl bezustannie

przesuwam wskazówki jałowe

na niepozłacanej tarczy

sprawy są niekolorowe

idę jak demon za stadem

nieczarna, niebiała, niewszystka

stado mym drogowskazem

lecz gdzie jest – Radości – ma skrytka?

dalej, wciąż dalej kroczymy

dalej i dalej – cyklicznie

masa przesuwa wskazówki

masa mym władcą i panem

masa. kultura. technika.

pochłania swoim niechlujstwem

szczurowisko

nim mnie dopadną złe moce

nim szczęście rozkruszy się w proch

nim połkniesz mnie

zeżresz – Szatanie,

pokaż – Radości – swą moc

znałam tak wiele rozkoszy

znałam rozkosze przez ból

nim mrok me ciało rozproszy

ześlij – Radości – kłów rój

oddam się tobie bez słowa

z powagą Lorda Morte

jak dama nie-doświadczona

zachowam się

jeśli przyrzekniesz mym zmysłom

że mnie pochłoniesz

nim usnę

że twą powłokę puszystą

odzieję w krzaczyskach róż

że twe jedwabne oblicze

nie w snach

nie z tłumem

lecz ujrzę

- to będę czekać cierpliwie.

niecierpliwie i nietłumnie

od teraz, od zaraz, od już

odejdę nawet od stada

by nie mieć złej miny

nim usnę

mnie nie zostawiaj w tej drodze

mnie nie przesuwać

lecz trwać