nigdy się nie przyzwyczaję

nigdy się nie przyzwyczaję

do smaku twoich ust

i do tego, że gdy rano wstajesz,

ciepłem pachniesz

zimnem stóp

nigdy też nie będę wiedzieć

o czym myślisz tuż przed snem

ani w pracy, czy jest miło,

jak zmarnować z tobą dzień

i, czy złościłbyś się na mnie,

gdybym ci każdego dnia

słała uśmiech

najpiękniejszy

ten, co znika

w moich snach

Szkic

pomyślałam, że Cię naszkicuję

chwyciłam więc za ołówek

i prędko, z wypiekami na twarzy

zaczęłam, rysując, marzyć

jeszcze tylko kilka kresek

kilka zbędnych rys wymazać

i tak powstał wizerunek,

którego nie sposób pokazać

westchnąć muszę rozżalona,

iskra wrzeszczy pod mą ręką

nie mogę cię narysować

w szkicu znika blask twój, piękno 

nie sposób ;)

Antyerotyk

brakuje ci czasu na seks

albo miejsca

 a ja w podomce, ciepłych kapciach,

moim wysprzątanym, przytulnym

pokoju

w czasie wyznaczonym na brak seksu

obgryzam niespiesznie skórki

przy paznokciach

a potem prędzej

ruchem przyspieszonym jednostajnie

bez woli

czasem nawet cicho sobie jęknę

bo to przecież brzydko, mówią, nieładnie

i boli

nie ważne, że brzydko

ważniejsze,

że ten mój czas

na brak seksu

czasami

po kilku kęsach

krwią nachodzi

lecz, niech to licho

w ogóle nie staje

blednie

i odchodzi

                                                                                                                    

Mąż – piłkarz, wąż i krzyk

„Postacie z twoich snów żrą z twojego talerza.”  S.J. Lec

biegnę przez wieczór

bez ubrań i boso

węże mnie okrążają

o uwagę proszą

biegnę, bo w domu czeka na mnie

mąż – piłkarz: z ogródkiem

i teściową

wiem, że wystarczy dostać się tam

do nich i krzyczeć pod oknem

o ratunek

muszę więc: znaleźć drewniany

zawieszony nad rzeką

most

dokoła ciemno jest, brudno

wciąż rośnie wężów stos

dobiegam rankiem, spocona

padam na beton pod drzwiami

przeżyłam

lecz most musiał spłonąć

bym mogła przywitać się z wami

czekam na męża – piłkarza

aż mnie uwolni od wężowych wrażeń

nic jednak nie słychać

nikt na dół nie schodzi

czuć tylko lepki powiew porannej

rosy,

która jest zajęta

ze słońcem

dzień płodzi

otwieram drzwi, drzwi skrzypią

mąż – piłkarz ma mnie w nosie

leży pod oknem z waty

w pokoju: metr na metr

lecz zanim będę go kochać

i za spóźnienie przeproszę

umyję swój obślizgły, wężowy smród

i gniew

teściowa się krząta za ścianą

nieświadoma, że przeze mnie

już nigdy nie powróci

na ląd

a ja udaję zmęczoną

i wchodzę pod prysznic

z ceraty

liczę, że wodą zagłuszę mój los

powoli i z ciągłym strachem

odkręcam kurek

 a w nim

dwa węże obślizgle, czarne

gotowe dręczyć mnie znów

wybiegam z kabiny i krzyczę

lecz obraz zachodzi już mgłą

zbudziłam swe ciało okrzykiem

dość snów mam na tę noc

22.04.2013, Wrocław

Miałam sen, piękny sen

            Sen był miedziano-pąsowo-złocisty.

W ponurym, drewnianym domu dwoje dzieci bawiło się cichutko zabawkami. Misiem i samochodzikiem. Raz byłam dziewczynką a raz stałam z boku. Ani razu nie byłam chłopczykiem. Ładne były to dzieci. Grzeczne. Ułożone. Ona ubrana w sukienkę odciętą w pasie, do kolan i z kołnierzykiem. Lakierki obowiązkowe. A na to słodki, dziewczęcy płaszczyk z paskiem. On, młodszy pewnie, miał na sobie spodenki. Na szelki. I czapkę za dużą. Z daszkiem. Widok rodem z kartki Bożonarodzeniowej. Tym bardziej, że za oknem trzaskał mróz. Śnieg sypał niespiesznie wielkimi płatami. W ogóle ciemno było. Ale przyjemnie. Do czasu. Najpierw nad domem zawisła mgła. Potem, bez żadnego ostrzeżenia, dom zaczął płonąć. I dwoje dzieci, w tym ja – próbowały wydostać się jakoś z tego ponurego, drewnianego domu. Z dwoma zabawkami. Trzymając się za rękę. Nieprędko jednak – jak to w snach.

Wyszły szczęśliwie, nie wiem jednak jak. Niepewnie patrzyły na świat, który jawił się ogromny w jeszcze większych, przerażonych oczach. Ogień ich gonił. Doganiał strach. Noc natomiast stawała się jak sen cały. Miedziana. Pąsowa. Złota. Dzieci w tym złocie, w niepewnej godzinie dreptały za cieniami przez kamienny korytarz. Na ścianach widziały pochodnie płonące obficie. A przed nimi schody i droga do lochów. W dół. A za nimi? Nie odwracaj się, biegnij. Już nas dogania! Ogień! No, dawaj, biegnij – szybciej! Wciąż w dół. Z niemałym wysiłkiem, lecz w końcu uciekli. A w lochu zamiast kości – przepych, pełno ludzi oraz, co najważniejsze, muzyka. Sieroty znalazły się w podziemnym sklepie, wypchanym ciastkami po brzegi. Wąsko tam było i tłoczno. Tym razem nie byłam dziewczynką. Klientką się stałam. A może ekspedientką? Trudno spamiętać zważywszy na gwar, który nie ogrzewał przemarzniętych murów.  Ze zgrozą goniłam dzieci – intruzów. Nikt mi nie pomagał. A one beznamiętnie – z radością w oczach, uciekały przede mną robiąc bałagan na półkach. Przez chwilę było ciemno. Zastygli wszyscy wkoło. Nawet chłód zastygł milczeniem na chwilę. I znów sen cały wchłaniał swój przewodni kolor. Ogień dotarł do lochów. Co ludzie na to? Nic. Nic, tylko panika. Zmartwiona o dzieci zaczęłam ich szukać. Przy okazji chciałam znaleźć odpoczynek od słońca. Kilka ciemnych kroków. Kilka skrętów w lewo. Jedne drzwi. Zapukam. Drzwi się uchyliły, za nimi stał chłopak. A za nim przyjemna, bo chłodna komnata. I łóżko. Chłopak mnie przytulił, wściekle pocałował. I tam już zostałam. Bezwładna. Z dala od ognia, gorąca, ludzi i złota.

            Chociaż wstyd się przyznać, nawet o tamtych dzieciach zapomniałam, gdy szarpnął mnie za włosy swą silną, męską ręką.  I sen, mimo ciemności znów zrobił się niechcący miedziany. Pąsowy. Złoty. Tyle, że teraz przestał być udręką.

Dzień, zwykły dzień

Jaka ona niezdecydowana. Trzy razy zmienia zdanie w ciągu godzin raptem trzech. Albo nawet częściej. Nikt już nie wie. Ona sama wie najmniej.

A przecież jest tak, jak chyba być powinno. Nieźle. 

Rankiem, jak każdy, wykonuje podobny rytuał. Dobudzenie się. Ubieranie. Woda. Śniadanie. Zawsze coś smacznego. Kawa. Najważniejsza jest kawa. Rozpuszczalna i z mlekiem. Kilka spojrzeń w lusterko. Tuszowanie rzęs. O tak. Teraz lepiej, zdecydowanie. I koniecznie dawka głupawy, jeśli jest czas. Dawka głupawy, czyli krótki film animowany. Absurdalność. Intelektualne dopasowanie do świata przed wyruszeniem w dzień. Kilka zajęć. Rozmów kilka. Trochę ruchu. Zwłaszcza, że ruch to zdrowie. Naprawdę lepiej się ruszać więcej niż mniej. Lżej potem człowiekowi na duszy. Na ciele. I w ogóle lżej. Po załatwieniu kilku spraw, czasem kilkunastu - obiad. W zależności od chęci. Wszystko i zawsze zależy od chęci. Dlatego obiad będzie dopieszczony, dopracowany. Lub nie. Niezmiennie jednak smaczny. Potem książka jakaś. Bezlik muzyki. I obowiązki - rzecz jasna. Sprzątanie. Prasowanie. Nawet lubi prasować. Lubiłaby oczywiście bardziej, gdyby miała deskę do prasowania. A nie tak, na ręczniku. To niewygodne.

I w końcu najważniejszy punkt dnia. Spotkanie z nim. Wieczorem nie ma żadnych obowiązków. Dziś. Może się zatem  spotkać. Coś porobić. Spacer może? Może tak. Wychodzimy. I tak idąc, niewzruszona, zastanawia się, czy aby na pewno czekała na ten moment? Słucha jego opowieści. Ludzie przeważnie niewiele mają do powiedzenia. Zdań może ze dwa. Potem zaczyna się gadanina. I on ma tak jak inni. Ona też. Gadają o wszystkim i niczym. A potem wojna. To niemal rytuał. Nie, nie chcę się przytulać. Całować tym bardziej. Przykro mi, Skarbie, dzisiaj naprawdę nie. Wracajmy już lepiej. Wieczór przecież. Jeszcze mnie czeka relaksacja twarzy. I kąpiel długa. I może przeczytam kilka stron przed snem. Znając życie, przeczyta ze dwie. Albo trzy. Najpewniej wcale. Lubi się jednak oszukiwać, że robi to, co sobie zaplanuje. A przed snem, kiedy już zapisze swoje wzruszenia, wyrusza na poszukiwanie marzeń. I niby w ciągu dnia nie było chwili, której nie wypełniła. Nie wsadziła pustych godzin pod spódnicę. Nie jest źle. Tylko ten główny punkt programu. Ten spacer. I te rozmowy z nim – nie te.  A przecież jest chyba tak, jak powinno. Nieźle. Ale dobrze wcale. 

wehikuł

    

wystarczyłby wehikuł

jedyne

pięćset osiemdziesiąt pięć dni

byłabym

mądrzejsza

i mogłabym

bez drwin

pod ciepłym, miedzianym kocem

uśmiechnąć się do

słuchawki

by życzyć ci

dobrej

nocy

pantofelek

stał na półce

wśród wielu złoconych, smarkatych

skromny i matowy

zwykły żołnierz w szeregu

bez cekinów, błyskotek

nie – hałaśliwie

nie – wywyższony

jakiś smutny

przyćmiony

przypadkiem wpadł mi w ręce

z niechęcią ubrałam

i zgrał się

jakby czekał na mnie

by ukazać swe

kopciuszkowe

oblicze

Wszystko trwa tylko przez chwilę

Przez chwilę śmiejemy się z niecodziennej anegdoty. Czasem rozmawiamy nawet o sprawach istotnych dłużej niż chwilę. Na chwilę się rozstajemy, a potem trzymamy razem. Przez chwilę. Chwilę porozmawiamy z tymi lub tamtymi. Nie ma nic trwałego. Wszystko jest tylko na chwilę.

Ostatnio biegaliśmy w ciemnościach ciesząc się z kolejnej zabitej przez nas osoby. A potem też było miło. Chwilę. Nie wszyscy przecież umarliśmy dwadzieścia razy.  Otchłań rozpaczy nie trwała długo. Jedynie chwilę.  

Pamiętam, że przez chwilę uśmiechałeś się do mnie szeroko. A potem zamilkłeś jakoś smutno, ale tylko na chwilę. Chwila minęła, jak minęły trzy lata. 

A my dalej myślimy, że to co najlepsze przyjdzie do nas dopiero za chwilę. 

spodziewać się mogę prędzej ...

Ł. 

spodziewać się mogę prędzej

stu czystych słoni i stu zielonych krów

które zaskrzeczą rytmicznie

pod moim brudnym,

załzawionym

oknem

i jeszcze, że podczas którejś wyprawy

w gnój

złotem zaziębiona,

ołowiem przesiąknę

przemoknę

a nawet, że pisać

do ciebie ma sens

też prędzej bym

oczekiwała

niż

żebyś stanął,

uśmiechnął się,

i spytał zwyczajnie

mnie

wyłącznie mnie

czy reflektuję

na lampkę szampana?

Wszystkie moje natchnienia!

 Moim Natchnieniom

wszystkie moje Natchnienia

niebiesko- , brązowookie

miedziane lub piegowate

brzydkie, łysawe, wysokie

te wszystkie słodkie niezdary

z większymi, mniejszymi darami

są ważne

(ostatnio zdarzyło się nawet

przypadkiem

Natchnienie przystojne

jak sam wszechobecny

diabeł)

wszystkim moim Natchnieniom

jak dziwka jestem oddana

wszystkim mym niespełnieniom

z zapałem poświęcam

trzy zdania

pierwsze – o moich rozterkach

drugie – o waleczności

trzecie – o  wartościowaniu

namiętnie zgwałconej

wolności

wszystkie moje natchnienia

ślad na mym sercu wyryły

wielkim – a czasem nieznacznym

gestem emocje wzbudziły

wszystkim moim Natchnieniom

sto razy chcę krzyknąć: dziękuję!

bo gdy jesteście, ja kipię

i bóle niezdarnie spisuję

mimo że wolne ptaki...

*

mimo że wolne ptaki podziwiam

i żaden nie będzie mi więźniem

we śnie cię mocno do ściany przyklejam

by cieszyć me serce twym sercem