codzienność

w blasku maleńkich świateł stu

w ciszy, gdzie mózg wypełnia lawa

we wrzasku pozbawionym tchu

oszaleć chcę

czy w nocy błogiej

czy w zwykły dzień

wcale wybluzgać mogę swój lęk

nie nabrał mocy niemy już stres

sił nie ma wiara

niezdumiona świtem

pójdę na spacer

poszukam snów

poszukam marzeń złodobrowróżbnych

które mącą mym spełnieniem

niszczą siarką płatki róż

i wiatrów poszukam

co tęsknią wszechatomem

żałosnych mar nieukojonych

szukać będę

samotnie?

a jeśli trzeba – upadnę znów

pokornie radując się w uniesieniach

a jeśli zginę w zbyt gęstej mgle

to nie w błogości rozanielenia

zginę pąsowe wykrztuszając łzy

gardząc ideą świętego spokoju

i każdy atom, ten wytęskniony

wykrzyczy płuca wartkim chichotem

i z całą wiarą arcyniebłogą

zgrzyt będzie skomlił

że jest mu źle

i wszyscy, że źli

bo świat jest zbyt zły

prze – krętą goni drogą

i będzie krzyczał stres

i świt

i żale żałosne marnością istoty

lichej

niech wrzeszczy wszystko

byle uczuciem  

byleby ból niósł treść i syk

byleby serce poczuło byt

oby zdumionym był każdy

świt

a każda wiara – głuchła swą chucią

żyła szaleństwem

oszołomiona

i krzykiem