pisanie

dziś o pisaniu wiem

że nie ma nic w zwykłych słowach

choćby chciały to co w nas opisywać

co we mnie nie wiem

wiem tylko że nie wiem

jak nazywać

porywy codziennie od nowa

choć nie ma nic

co we mnie

w słowach zwykłych

a niezwykłych jednak brak

to będę uparcie próbować

by o tym co sekundarne

nie zapomniał czas

dziękuję, że jesteś

do P.

dziękuję, że jesteś

że co dzień od nowa

bierzesz mnie mocno

lecz wcale niespiesznie

w swoje kościste, silne ramiona

                     

dzięki, że zawsze wiesz, o czym mówię

że słuchasz – wsłuchany, wpatrzony

że chcesz być przy mnie, gdy cię potrzebuję

że jesteś ponad świat zarażony

głupotą

a chociaż milion róż spaceruje

tylko przy jednej stanąłeś

tylko ta jedna jest wyróżniona,

i jej chcesz służyć,

dziękuję

siadać już więcej nie będę

do P.

siadać już więcej nie będę

na trzeciej od końca ławce

drewnianej

tym bardziej sama, zgarbiona

teraz już tylko: śniadania, kolacje

niespieszne,

już pędu nie pora

już nie zamierzam

żałosnym wołaniem

jęczeć pod stołem w niedoli

teraz już tylko,

miły mój panie,

gorliwie będę się modlić

by czas parszywy nie biegł, lecz stąpał

byś nie chorował za wiele

by co dzień od nowa móc karmić cię, miły,

weselem

oby świt słyszeć za jednym oknem

i obyś był ze mną szczęśliwy

by wspólne radości, troski, wzruszenia

całych nas wypełniły

o dobru

do P.

kiedyś zapytałam, czy jesteś szczęśliwy

szczęście, zapytałeś,

  powiedz,

co to jest?

też nie wiem, wyszeptałam

i wciąż nie wiem, miły

lecz zaczęłam baczniej obserwować cię

że oczy twoje błyszczą tonące w objęciach,

że wargi drżą, gdy mówisz,

jak dobrze cię mieć

i widzę piękny uśmiech, gdy rano mnie budzisz

albo gdy się zachwycam przechodzącym psem

i zapewne nie wiesz, jak silny był twój uścisk

kiedy – „niestęskniony” – witałeś nocą mnie

że twarz ci się rozjaśnia uśmiechem pełnym ulgi,

gdy swe powieki zmrużone przybliżasz

a z dotyków najczulszym mnie karmisz

niezmiennie, wciąż żarliwiej

w oczu twoich bezdennym błękicie tkwi coś

nie do opisania

coś co sprawia, że

nie spytam

czym szczęście

wiedzieć mi nie trzeba

dopóki, gdy podnoszę zaspaną powiekę,

pogrążonego myśleniem 

widzę cię,

i wiem

chciałabym nic

czasami chciałabym

nic nie mieć

nic

we mnie

obok być

czasem chatkę lub beczkę

w lesie

i kilka drzew

oto nic

czasami kogoś

i tylko to czcić

czasem cyklicznie

jak wszyscy

odróżniać noce i dnie

najczęściej jednak

nic

choć teraz 

tylko 

ty

pozwól mi sobą być

pod kołdrą

smutną postacią

na jednej stronicy

jednym zdaniem

wciśniętym w

bohomazy

niewiniątkiem

z długą brodą przewin

wymuszonych smutkiem

oraz strachem

że nic więcej

nie pozostanie

płaszczem

snującym się wieczorami

od jednej

do drugiej

latarni