samotna noc w pensjonacie

na noc czekam, która nie nadchodzi

na sen

zbawienie

wśród ocaleń świata

bo tylko sen

choć prędko mnie nie zmorzy

promykiem ukoi lęk

benzyną przyspieszy dźwięk

twoich roześmianych

powykrzywianych kroków 

Ósemka

Przemierzam ósemką drogą

krajową

przemierzam ósmy raz

ósmy raz widzę twoje oblicze

z tobą mam ósmy świat

i osiem razy cię całowałam

osiem ukradłam snów

ósmy raz kocham

i nienawidzę

osiem na sercu szwów.

             Za dużo osiem          

za dużo

za dużo na mą moc

chciałabym cofnąć się chociaż

do trzech

które nie gryzą i nie zniechęcają

trzy drogowskazy

i trzy przecznice

i już.

do (zbyt) prostego człowieka

ty, który dychasz słowem oraz gniewem

lepiej się do mnie uśmiechnij

zrzuć z ramion płaszcz zwany zerem

i godność wpuść do kieszeni

ty, który krzyczysz lęki swe niezdarnie

nie nękaj nikogo w pokorze

usiądź nad sercem swoim i starannie

pokochaj je – jeśli możesz

ty, który okiem spoglądasz złowieszczym

przyklęknij czasem nad sobą

pochowaj w końcu zazdrości niewieście

działaj – niech to ci podporą

a w końcu: bądź jak skała, której nikt nie ruszy

dzielnie i cierpliwie wyglądaj swej duszy