Arturowi R.

On chciałby umrzeć z miłości

lub ze śmiechu.

Ja chciałabym

już więcej

nie umierać.  

(...) ikara

     Zastanawiałam się dzisiaj nad tym, czym jest kara? Temat mało oryginalny – to jasne. Każdy przecież musi się niekiedy nad nim pochylić. Liczni zostawili po sobie ślady w postaci wersów, zdań. Mickiewicz na przykład w znanej wszystkim balladzie pt. Lilije  zapisuje: „Nie masz zbrodni bez kary”. Dostojewski również sugerował model zbrodni i kary. Ba. Już samo pragnienie przewinienia przynosi karę w postaci wyrzutów sumienia. Takich ludzi – winnych swojemu losowi, żal najbardziej. Nad nimi pochylił się też Asnyk w swoim utworze pt. Ból zasnął:

Lecz żal mi tych, którym cięży

Poczucie spełnionej winy,

Co w sercu noszą kłąb węży

I cierpią z własnej przyczyny.

Takiej boleści posępnej

Najsilniej wstrząsa mną echo...

Gdyż w mrok ich duszy występnej

Nie można zstąpić z pociechą.

     Kiedy czujemy się winni, jest trudno. A może świadomość winy chroni nas w pewnym stopniu? Możemy działać – coś naprawić, udowodnić, zatuszować. Co jednak, kiedy trudno wyjaśnić rzeczywistość, która nas otacza? Co kiedy świat wydaje się nielogiczny, kara dotyka nas niezasłużenie a los wyśmiewa nasze plany. A potem ostentacyjnie – po kolei – odbiera nam to co ważne za pomocą swoich diabelskich pomocników? Co wtedy? Do kogo wysłać list z pretensjami? Wciąż nie wiem. Tyle nieszczęść dokoła. I za co? I jeszcze ta ludzka bezradność. To chyba największa ze wszystkich kar.   

za miłość moją i oddanie

ukaż mnie, Panie

dobrą radą do złej miny

odpuść wrogów naszych winy

niechaj zdarzy się cud wielki

niech nie krzyczy cierpiąc męki

człowiek

za słowa piękne, pokochanie

zrań mnie, o Panie

bliźniemu zadać czułym słowem

ból, moją radością, uczynkiem,

płodem – sznur

za chęć do życia w morzu pragnień

za impuls dobra w tamtą stronę

za wierność słowom, zaangażowanie

przeklnij mnie, Panie

wielką niewiarę w człowieka schować

jednemu ufność ofiarować

jednego wielbić, jednego chcieć

Ojcze i Synu– odbierzcie tę treść

pieniądze, hobby i kochanie

sens życia,

wiarę w poranne wstawanie

zabierz mi, Panie

tak niewiele do stracenia

ale nic już nie zabieraj

w imię Ojca, Syna, Ducha

czy znów, Panie, mnie wysłuchasz?

w czystych oczach

w każdym słowie

lęk

między wierszem, głuchą ciszą

dźwięk

za moją wiarę w trwałość miłości

wybaw mnie, Mości 

a teraz?

wygodne krzesełko po porannej kawie

uśmiech na waszych buziach

pusta kolejka przed drzwiami

kilka ciepłych słów pod słupem

kolacja

spacer, radosne oczy psa

krzywe spojrzenie przechodnia

niepewność chwili, miałkość dnia

mnogość oblicza

zaprzepaszczone marzenia

zieleń odeszła niemym bólem

z drżeniem poległy

współcierpiące dni

świat wciąż na nowo śpiewa chórem

że przyszłość, mój drogi,

to nie my?

Boso

Znów się na chwilę zaszyłam w poduszce.

Sekundę w pociągu, bez ciebie i boso.

Kiedyś, pamiętam, częściej przychodziłeś,

aby się przytulić lub przebiec pustą szosą.

Czas błogiej beztroski niezmiennie przemija,

kołem zatacza się studnia żywota.

Nie dzisiaj, nie prędko

nasz świat się odkrywa.

Nie jutro – na zawsze.

Lecz, szczęściem,

na boso.

duszom

gdzie to wszystko się podziało

gdzie są kwiaty, nuty, śpiew

czemu słońce dziś zmarniało

i posępną sączy krew

gdzie są plony – urodzaje

miłe słowo gdzie się szwenda

czemu ludzi tak jest mało

co cię widzą nie od święta

chciałbyś uciec lecz nie możesz

chciałbyś wiele – nie masz nic

lecz pamiętaj ty – niebożę

świat dopiero zaczął gnić 

Modlitwa

Bóg mnie pokonał  w nierównej grze

wybiegł pospiesznie z wieży od łez

niespokojnej

bez znamion nocy

bez skazy dnia

zostałam

sama

on mnie nie słuchał?

tyle razy mu bluźniłam,

udowodniłam nieistnienie

obalałam mit

tyle razy już prosiłam

o Objawienie

o znak i świt

raz usłyszałam nawet wiatr, który wzniecił

pośród murów

szczelnie zamkniętych

w kościele,

pamiętasz?

znów się ukorzyć trzeba, znów

prosić o wiele

o znak i wolę, istnienie

czy słyszysz mnie jeszcze?

wiąż nie wiem

ballada o nieprzyjaźni

dość mam już smaku lichych słów

gryzienia niemych, cierpkich skarg

wykrzycz swą pychę, wypluj  gniew

nie znikaj w gąszczu sypkich spraw

dla ciebie – spłoszę byków sto

i krzyknę głośno – jak najdalej

żabką pokonam żabi staw

zaszczytnym będzie to wyzwaniem

wszystko jest fraszką

prócz niemych skarg

kuszących mocno i ospale

lecz nie – pomyłka,

przez staw z żabami nie przebrnę wpław

(pływam niedoskonale)

nie zniknę jednak – nie przychodź znów

nie odchodź

wolno – jak najdalej

szkoda mi ciebie

szkoda nas, choć nie jest

najwspanialej 

Karty

Pamiętam, jeszcze wczoraj

graliśmy w karty do świtu.

Siedziałeś naprzeciw mnie,

sztywny i przedziwnie

niedojrzały.

Niewiele padło słów przy wtórze

szaleńczych krzyków

przytłumionych ścianą marzeń.

Sączyliśmy w ciszy złocisty

alkohol

z lodem.

Ciemno i zimno było

na dworze.

I nie zapomnę twojego uśmiechu

pod koniec nierównej gry,

przedłużanej ostatnimi monetami

moich snów.

Tak blisko wygranej, niebezpiecznie  blisko.

Dałeś mi nawet fory

a ja znów przegrałam

znów z Tobą,

z kretesem,

Panie Boże. 

Nie mam czasu na seks

          

       Czytaliście już Antyerotyk, czyli rozbudowaną wersję tego oto krótkiego wiersza. Natchnął mnie nick pewnej Internautki. A może Internauty? Nie pamiętam. Pamiętam, że przeczytałam nick "Nie mam czasu na seks" (trochę przydługi jak na mój gust) a po chwili zapisałam na kartce takie słowa: 

piszesz

nie mam czasu na seks

a mnie

brak seksu na czas

a czas

na brak seksu

wypełniam

omamami

nieraz 

Do B.

trzecia od końca ławka drewniana

znów tu przysiadam zgarbiona

siedzę i czekam na przyjście Pana,

który mnie weźmie w ramiona

przyjdzie, usiądzie pełen dystansu

będzie mnie chciał lepiej poznać

uśmiechnie się pięknie wielkimi oczami

werbalnie zacznie mnie chłostać

potem pójdziemy na długi spacer

kłócąc się, śmiejąc – na przemian

zjemy obiady, śniadania, kolacje

kupimy lampkę, materac

w dzień słotny razem siądziemy przy oknie

czytając pół jednej książki

a w letni poranek pocąc się bujnie

ogródek zielem będziemy zdobić

pójdziemy razem przez wąską ścieżkę

chryzantemami usłaną

spojrzymy również na boczne drogi

z radosną, spełnioną nostalgią

Kochajmy Się

a teraz za mną

powtarzaj wiernie

najpierw powoli, czule, nieśmiało

następnie głośniej i mocniej

następnie pewniej i trwalej

a potem szybciej

ciesząc się chwilą

wydłuż swą rozkosz

jęcz, wzdychaj, śmiej się

razem osobno

ach, jak wspaniale

nasyć się kochaj

krzycz, dychaj, szalej

powtarzasz?

nie słyszę

Ja!

jak?

wspaniale. 

prawdziwa tragedia

rozgrywa się w ciszy

w chaosie rozproszonych

krzyków

braku słów

których nikt nie chce słuchać

nie ma komu

nie ma po co

mówić

codzienna łza

koi

ryk raczej

powoli spływa na brzeg

podbródka

przepaści

lęk boi się, że wie

czemu drży

a tobie wstyd

wciąż wstyd

samotna noc w pensjonacie

na noc czekam, która nie nadchodzi

na sen

zbawienie

wśród ocaleń świata

bo tylko sen

choć prędko mnie nie zmorzy

promykiem ukoi lęk

benzyną przyspieszy dźwięk

twoich roześmianych

powykrzywianych kroków 

Ósemka

Przemierzam ósemką drogą

krajową

przemierzam ósmy raz

ósmy raz widzę twoje oblicze

z tobą mam ósmy świat

i osiem razy cię całowałam

osiem ukradłam snów

ósmy raz kocham

i nienawidzę

osiem na sercu szwów.

             Za dużo osiem          

za dużo

za dużo na mą moc

chciałabym cofnąć się chociaż

do trzech

które nie gryzą i nie zniechęcają

trzy drogowskazy

i trzy przecznice

i już.

do (zbyt) prostego człowieka

ty, który dychasz słowem oraz gniewem

lepiej się do mnie uśmiechnij

zrzuć z ramion płaszcz zwany zerem

i godność wpuść do kieszeni

ty, który krzyczysz lęki swe niezdarnie

nie nękaj nikogo w pokorze

usiądź nad sercem swoim i starannie

pokochaj je – jeśli możesz

ty, który okiem spoglądasz złowieszczym

przyklęknij czasem nad sobą

pochowaj w końcu zazdrości niewieście

działaj – niech to ci podporą

a w końcu: bądź jak skała, której nikt nie ruszy

dzielnie i cierpliwie wyglądaj swej duszy