(...) ikara

     Zastanawiałam się dzisiaj nad tym, czym jest kara? Temat mało oryginalny – to jasne. Każdy przecież musi się niekiedy nad nim pochylić. Liczni zostawili po sobie ślady w postaci wersów, zdań. Mickiewicz na przykład w znanej wszystkim balladzie pt. Lilije  zapisuje: „Nie masz zbrodni bez kary”. Dostojewski również sugerował model zbrodni i kary. Ba. Już samo pragnienie przewinienia przynosi karę w postaci wyrzutów sumienia. Takich ludzi – winnych swojemu losowi, żal najbardziej. Nad nimi pochylił się też Asnyk w swoim utworze pt. Ból zasnął:

Lecz żal mi tych, którym cięży

Poczucie spełnionej winy,

Co w sercu noszą kłąb węży

I cierpią z własnej przyczyny.

Takiej boleści posępnej

Najsilniej wstrząsa mną echo...

Gdyż w mrok ich duszy występnej

Nie można zstąpić z pociechą.

     Kiedy czujemy się winni, jest trudno. A może świadomość winy chroni nas w pewnym stopniu? Możemy działać – coś naprawić, udowodnić, zatuszować. Co jednak, kiedy trudno wyjaśnić rzeczywistość, która nas otacza? Co kiedy świat wydaje się nielogiczny, kara dotyka nas niezasłużenie a los wyśmiewa nasze plany. A potem ostentacyjnie – po kolei – odbiera nam to co ważne za pomocą swoich diabelskich pomocników? Co wtedy? Do kogo wysłać list z pretensjami? Wciąż nie wiem. Tyle nieszczęść dokoła. I za co? I jeszcze ta ludzka bezradność. To chyba największa ze wszystkich kar.   

za miłość moją i oddanie

ukaż mnie, Panie

dobrą radą do złej miny

odpuść wrogów naszych winy

niechaj zdarzy się cud wielki

niech nie krzyczy cierpiąc męki

człowiek

za słowa piękne, pokochanie

zrań mnie, o Panie

bliźniemu zadać czułym słowem

ból, moją radością, uczynkiem,

płodem – sznur

za chęć do życia w morzu pragnień

za impuls dobra w tamtą stronę

za wierność słowom, zaangażowanie

przeklnij mnie, Panie

wielką niewiarę w człowieka schować

jednemu ufność ofiarować

jednego wielbić, jednego chcieć

Ojcze i Synu– odbierzcie tę treść

pieniądze, hobby i kochanie

sens życia,

wiarę w poranne wstawanie

zabierz mi, Panie

tak niewiele do stracenia

ale nic już nie zabieraj

w imię Ojca, Syna, Ducha

czy znów, Panie, mnie wysłuchasz?

w czystych oczach

w każdym słowie

lęk

między wierszem, głuchą ciszą

dźwięk

za moją wiarę w trwałość miłości

wybaw mnie, Mości