Boso

Znów się na chwilę zaszyłam w poduszce.

Sekundę w pociągu, bez ciebie i boso.

Kiedyś, pamiętam, częściej przychodziłeś,

aby się przytulić lub przebiec pustą szosą.

Czas błogiej beztroski niezmiennie przemija,

kołem zatacza się studnia żywota.

Nie dzisiaj, nie prędko

nasz świat się odkrywa.

Nie jutro – na zawsze.

Lecz, szczęściem,

na boso.