Wszystko lśni...

***

Wszystko lśni.

Porządek wokół rośnie,

błysk.

Tu nie dzieje się nic dobrego.

Właśnie popiłam,

niechcący,

winem

lek.

Lęk.

I nawet zacerowałam dziurę w sweterku.

Nieskromnie stwierdzę, że jest to

najbrzydziej

zacerowana dziura

na świecie.

Tu nie dzieje się nic dobrego.

Ale ocaleję,

bo od lat

najtrudniej jest umrzeć.

Od tak.

wojownik z wydartą bronią

Nic chyba i nigdy nie wiedziałam na pewno. Jedno tylko, że nigdy - przenigdy nie należy przestać walczyć. Mierz w gwiazdy, dostaniesz gwiazdy. Mierz w drzewo - zderzysz się z konarem. 

Przypomniało mi się jeszcze, kiedy napisałam ten utwór. To był dzień premiery piosenki Myslovitz. Czekałam przy radiu z wypiekami na twarzy. Tym bardziej, że w głośnikach miał zabrzmieć głos nowego wokalisty zespołu, Michała. I doczekałam się. Trzy sny o tym samym od razu przypadły mi do gustu. Po krótkiej chwili można było piosenkę znaleźć w zasobach Internetu. Przesłuchałam jej więc jeszcze raz,  potem kolejny... Emocje potoczyły się jak lawina. Zaczęłam myśleć o sobie. O tym, że Ktoś zabrał mi ostatnio możliwość walki. Napisałam wiersz. I nagle zdałam sobie sprawę, że zanim włączyłam radio, włożyłam do piekarnika zapiekankę. Cóż, widocznie czasem trzeba nakarmić się samymi przeżyciami duchowymi.  

permanentne pragnienie czynu

przepadło

w głuchej i głębokiej studni

marzeń

pełnej echa

i wołania

tu bezradność skrzeczy

tutaj serce grzmi

ciemno mi – a ty się śmiejesz pod nosem, drwisz

pusto mi, Nieubłagany

wyrwałeś miecz z mej dłoni, drwisz

a mnie

została tylko ta

przeklęta i perłowa – ukochana

rękojeść

- jedyny bodziec niezapomnienia

mały posłaniec Don-owego czynu

to estetyczne przedkłosie nadziei

te piosenki

dudniące we mnie, i w tobie, i w nas

a ty drwisz odwrócony

choć prędko nie zamierzasz odejść

oddaj mój miecz!

podejdź i walcz!

walcz nieustająco

bo warto w walce gnić

walcz – póki płomień duszę

żyj – i pozwól żyć

Kilka pytań do Teresy

Powiedzże Tereso

co czułaś w tej godzinie

gdy strzałą swego Pana

doznałaś męki olbrzymiej?

Co czułaś gdy Twe palce

bezwładnie się podkurczały?

Czym byłaś

gdy Twe ciało

konwulsje wykrzywiały?

I kim był tamten Anioł

co mękę Twą przedłużał?

Czy ranną morską bryzą?

Czy skwarem w letni upał?

Czy słodki swym zapachem,

czy brzydki swoim głosem?

Co czułaś

kiedy strzała

ciała twego była druhem?

I teraz

jak się czujesz

po setkach długich lat

gdy Anioł twój z marmuru

stoi nad tobą rad

że mękę twą wydłużył

w wieczności przestrzeń całą

i, że te zgięte palce

na zawsze tak zostaną?

On jedną, krótką chwilą

porwał cię na wieki,

więc mówże,

mówże

wreszcie

co czujesz

cierpiąc… męki?

Bernini, Ekstaza Świętej Teresy

Gniew

         Spotykam na drodze przystojnego rowerzystę. Pomaga mi ze sflaczałą dętką. Jest uprzejmy ale zdystansowany. Mam dobry humor i chcę pogawędzić. Wygrywa jego dystans. Jest zajęty. Odchodzę. Trzeba siebie znosić z godnością. Myślę o wszystkich spotkanych przeze mnie mężczyznach, chłopcach raczej. Denerwują mnie ich reakcje na niektóre zdarzenia. Moje reakcje mnie denerwują. Przypomina mi się mój zmitologizowany obraz Ideała. Wyciągam zeszyt ze Spongebobem. I długopis. Zaczynam bazgrać pod wpływem tamtego epizodu, choć w ostateczności nie o nim piszę. Czasem jedno zdarzenie wywołuje natłok myśli. I dobrze, bo lubię ten wiersz.

Gniew unosi się pode mną

Wzrasta śpiesznie obłok chmur

Już roztacza się pył wstrętu

Wchłaniam krzyku gęsty znój

Powód – nader prosty jest

-  kochanie

Powód smutku dobrze znasz

Powód?

Nasze nierozstanie

 - zła wymiana niemych zdań

Na rozstaju dróg cyklicznych

Pozłacanych blaskiem lamp

Przystanąłeś uśmiechnięty

Kradnąc smutek siego dnia

Pogłaskałeś po omacku

Moich smaków lepki smar

Utuliłeś swym uśmiechem

Moje serce nierozumne

które wielbi iskier czar

które czeka na twój znak

Lecz

Zamilkłeś, niewzruszony

Ustawiając tamę z mgły

Więc

Odeszłam zasmucona

Oddaliłam się wśród chmur

A wśród kłębów, co ramiona

Plotą gruby złości sznur

Gniew unosi się nade mną

Krąży czarny obłok chmur

Bo to – nasze nierozstanie

To – bezradność głupców dwóch

o poczęciu

        Przeglądałam niedawno szufladę ze szpargałami i znalazłam rymowankę wypoconą prawdopodobnie w gimnazjum. Napisałam ją wtedy na twardej podkładce. Brzydki flamaster. Błędów tysiące. Pismo koślawe (to akurat nie uległo zmianie). Istna katastrofa. Ale ten zalążek spodobał mi się, dlatego postanowiłam go dopieścić - dopisać coś, coś wykreślić. I oto jest - w razie, gdyby ktoś nie miał pomysłu na uświadomienie swojej pociechy.   

krąży w świecie bajek sporo

o tym, skąd się dzieci biorą

lecz, Kochani – bądźmy szczerzy

czy ktoś dziś w bociany wierzy?

jak koniecznie wiedzieć chcecie

skąd wzięliście się na świecie

to najlepiej - dla porządku

zacząć trzeba od początku

najpierw los tak życie splata

że spotyka mamę - tata

i kochają się bez granic

rozstać już się nie chcą za nic

chcą być razem, zwłaszcza w nocy

przytuleni z całej mocy

bo gdy tulą się wzajemnie

wtedy im jest najprzyjemniej

miłość, Mili, bez gadania

dąży do dusz pojednania

łączy w uścisk nagie ciała

to jest zwykła rzecz i trwała 

w brzuchu mamy jest jajeczko

które krąży tam i czeka

aż je znajdzie wężyk mały

aby stworzyć z nim człowieka

jajko trwa i jest gotowe

zacząć życie całkiem nowe

gdy nasionko się z nim zwiąże

wtedy mama zajdzie w ciążę

i od chwili tej wytrwale

w brzuchu mamy rośnie malec

rośnie długo, nieustannie

praca wre, rosną mu członki

berbeć musi mieć tak oczy,

język, brzuch jak i korzonki

gdy osesek jest gotowy

by na świat wystawić głowę

kręci się, bo już chce chodzić

wtedy mama może rodzić

tak to wszystko się zaczyna

rosną dzieci i rodzina

i tak dziać się będzie dalej

byle wszyscy się kochali 

 

Klucz

Klęczę i brodzę

W ustach mam klucz

Długi i ciepły – nie oddam go już!

Pocę się, zmagam

Blisko cel czuć 

Ciało ogarnia paniczny strach

Że drzwi są zamknięte

Że trudno wstać

Nie! Teraz nie

Upadnę

Lecz poddać się, poddać każe mi czas

Niezdarnie szukam w ciemności dziury

Niezgrabnie przemierzam w lawinę snu

A sen się droczy pełen nicości

Już nie mam siły, już brak mi tchu

Bliżej, wciąż bliżej

Dalej i dalej

W prawo, czy w lewo?

W górę, czy w dół?

Opuszkiem nieczułym podążam i gładzę

Znajdę cię, dojdę cię

Cel blisko czuć

Serce kołacze, i stoi, i dmie

Już późno, już zmierzcha

No! Otwórz się!

Potworna siła ogarnia przepaść

W ciele się wije stalowy głaz

Ręce mi więdną, usta łomocą

Nie dam się, nie chcę, nie dorwiesz nas!

Już mnie dogania?

Już mnie porywa?

Klucz miałam w ustach

Zgubiłam klucz

Już nic nie wskóra

Mój blady jęk

Już blisko

Z wierzchu i wierzchem

Porywa siła

Znów jeździec triumfuje

W parszywej grze

Jeszcze raz – proszę

Pokażcie mi drzwi

Ja je otworzę

Nim świt… już świt?

Bez strachu, niegracji, bez fal bezradności

Nie – naga

Nie – tęga

Odziana mądrością

Już znam tę drogę, nie lękam się

Jeźdźcu bezczelny – powtórzmy grę

 

Człowiecze

Na cześć miłości trupio – żywej

Na cześć miłości, w której trwasz

Niech ją pochłonie

Piekielny ogień

Radosnych żalów

Niech skończy się czas

Niechaj nastaną wieczory puste

Niechaj odurza cię Piotrów śpiew

Ciszą śmiertelną uchlej się w tłumie

Tętniące ognie

Niech krzepną we mgle

Olejem i smarem

Krwią wybieloną

Wypełniaj żylne pragnienie dni

Niechaj na nowo zrodzi się człowiek

Z wydartym sercem

Z wyczuciem chwil

Jeżeli wiara stanowi tamę

Jeżeli myśli stanowią brak

Jeśli bezmocą katuje cię wola

Nie wierz, nie słuchaj

Opuść ten wrak

Ukoi mikstura żywotności plemię

Wylej ją z duszy

Pozbądź się miar

Znajdź skałę, która leczy

Znajdź myśli warte skał

I żegnaj śpiewem swą miłość okrutną

Tę

Automiłość

Tę, w której trwasz

owca

nim wpadnę w otchłań nicości

nim wpadnę w okrutną, złą pustkę

pochłoń mnie, proszę – Radości

pochłoń mnie, zdobądź

nim usnę

przemierzam cykl bezustannie

przesuwam wskazówki jałowe

na niepozłacanej tarczy

sprawy są niekolorowe

idę jak demon za stadem

nieczarna, niebiała, niewszystka

stado mym drogowskazem

lecz gdzie jest – Radości – ma skrytka?

dalej, wciąż dalej kroczymy

dalej i dalej – cyklicznie

masa przesuwa wskazówki

masa mym władcą i panem

masa. kultura. technika.

pochłania swoim niechlujstwem

szczurowisko

nim mnie dopadną złe moce

nim szczęście rozkruszy się w proch

nim połkniesz mnie

zeżresz – Szatanie,

pokaż – Radości – swą moc

znałam tak wiele rozkoszy

znałam rozkosze przez ból

nim mrok me ciało rozproszy

ześlij – Radości – kłów rój

oddam się tobie bez słowa

z powagą Lorda Morte

jak dama nie-doświadczona

zachowam się

jeśli przyrzekniesz mym zmysłom

że mnie pochłoniesz

nim usnę

że twą powłokę puszystą

odzieję w krzaczyskach róż

że twe jedwabne oblicze

nie w snach

nie z tłumem

lecz ujrzę

- to będę czekać cierpliwie.

niecierpliwie i nietłumnie

od teraz, od zaraz, od już

odejdę nawet od stada

by nie mieć złej miny

nim usnę

mnie nie zostawiaj w tej drodze

mnie nie przesuwać

lecz trwać

Wróciłam z nieba...

Wróciłam z nieba

przed chwilą

i miło było, ach! Miło!

nawet ja tam byłam

w tej fali ekstazy

Słowem tego nie wyrażę

Uśmiechem? - Może

może wzrokiem – spojrzeniem błogim?

no – no może

Moje niebo jest malutkie.

Skromne i boleścią dmie.

Leję w nim łzy szczęśliwe i arcynieszczęśliwe.

Lecz tam – twoje ciało ogniem chłodzące

Przytula mnie tak mocno

tak mocno…

że tchu brak

i siły

na podniebną ekstazę

brak siły

by umrzeć, by cieszyć się, kosztować

a jednak w Tym niebie, Ten łomot

serca. Ta zimna ręka mojego oprawcy

koją mą duszę chociaż na chwilę

Bo walisz, walisz w me serce toporem

trzy godziny

Akurat wtedy, calutkie trzy godziny

Ty – mój brutalu 

Ty – Jesteś – Dla Mnie i na mnie

skupiony, i przy mnie...

i w ogóle obok – blisko i daleko

calutkie trzy godziny

nieba

Bo – jak mówiłam, moje niebo jest:

skromne i krótkie

ale nawet taka ja

taka śmieszna ja

tam byłam

lecz już – przed chwilą – wróciłam.

doba

budzi się z wizją wyidealizowaną

powietrze wdycha łapczywie

autodestrukcyjnie i nielitościwie

bo musi

po kilku skłonach

gdy załatwił już swe konwencjonalne potrzeby

zmęczony i zrozpaczony

zerka w stronę zegara

co zęby wyszczerza szyderczo

i mówi – późno

mówi – pora spać

zanurza się w otchłań zapomnienia sennego

a w otchłani, w tej wielkiej otchłani

ściąga swą maskę

którą trzymał kurczowo za dnia 

na starzejących się licach

w otchłani słucha rad swej

wszechwiedzącej podświadomości

i słucha, i chłonie – uporczywie oraz pilnie

i już wie, jak ma żyć

czego nie dostrzegł w słońca promieniach

i odziany wiedzą belfra swego,

wszechmądrego

budzi się z wizją wyidealizowaną

powietrze chwyta łapczywie

autodestrukcyjnie i nielitościwie

bo musi

warkot silników

w oddali słychać warkot silników

szaleje burza

unosi gniew

mąż żonę bije

bez opamiętania

bez pamięci o dobrym

wylewa się niewinnych krew

warkot silników ustaje

ustają z wolna burze

i gniew

żona siedzi skulona pod ścianą

przytula dziecię do piersi swej

żona pobita

upokorzona

człowiek pożarty jak sarna przez lwa

w oddali cichnie warkot silników

jedyny odgłos niosący wieść

do małej, cichej przystani

w której ja

i ty

i szczęście

pragnący nie słyszeć już nigdy

warkotu silników