o poczęciu

        Przeglądałam niedawno szufladę ze szpargałami i znalazłam rymowankę wypoconą prawdopodobnie w gimnazjum. Napisałam ją wtedy na twardej podkładce. Brzydki flamaster. Błędów tysiące. Pismo koślawe (to akurat nie uległo zmianie). Istna katastrofa. Ale ten zalążek spodobał mi się, dlatego postanowiłam go dopieścić - dopisać coś, coś wykreślić. I oto jest - w razie, gdyby ktoś nie miał pomysłu na uświadomienie swojej pociechy.   

krąży w świecie bajek sporo

o tym, skąd się dzieci biorą

lecz, Kochani – bądźmy szczerzy

czy ktoś dziś w bociany wierzy?

jak koniecznie wiedzieć chcecie

skąd wzięliście się na świecie

to najlepiej - dla porządku

zacząć trzeba od początku

najpierw los tak życie splata

że spotyka mamę - tata

i kochają się bez granic

rozstać już się nie chcą za nic

chcą być razem, zwłaszcza w nocy

przytuleni z całej mocy

bo gdy tulą się wzajemnie

wtedy im jest najprzyjemniej

miłość, Mili, bez gadania

dąży do dusz pojednania

łączy w uścisk nagie ciała

to jest zwykła rzecz i trwała 

w brzuchu mamy jest jajeczko

które krąży tam i czeka

aż je znajdzie wężyk mały

aby stworzyć z nim człowieka

jajko trwa i jest gotowe

zacząć życie całkiem nowe

gdy nasionko się z nim zwiąże

wtedy mama zajdzie w ciążę

i od chwili tej wytrwale

w brzuchu mamy rośnie malec

rośnie długo, nieustannie

praca wre, rosną mu członki

berbeć musi mieć tak oczy,

język, brzuch jak i korzonki

gdy osesek jest gotowy

by na świat wystawić głowę

kręci się, bo już chce chodzić

wtedy mama może rodzić

tak to wszystko się zaczyna

rosną dzieci i rodzina

i tak dziać się będzie dalej

byle wszyscy się kochali