Gniew

         Spotykam na drodze przystojnego rowerzystę. Pomaga mi ze sflaczałą dętką. Jest uprzejmy ale zdystansowany. Mam dobry humor i chcę pogawędzić. Wygrywa jego dystans. Jest zajęty. Odchodzę. Trzeba siebie znosić z godnością. Myślę o wszystkich spotkanych przeze mnie mężczyznach, chłopcach raczej. Denerwują mnie ich reakcje na niektóre zdarzenia. Moje reakcje mnie denerwują. Przypomina mi się mój zmitologizowany obraz Ideała. Wyciągam zeszyt ze Spongebobem. I długopis. Zaczynam bazgrać pod wpływem tamtego epizodu, choć w ostateczności nie o nim piszę. Czasem jedno zdarzenie wywołuje natłok myśli. I dobrze, bo lubię ten wiersz.

Gniew unosi się pode mną

Wzrasta śpiesznie obłok chmur

Już roztacza się pył wstrętu

Wchłaniam krzyku gęsty znój

Powód – nader prosty jest

-  kochanie

Powód smutku dobrze znasz

Powód?

Nasze nierozstanie

 - zła wymiana niemych zdań

Na rozstaju dróg cyklicznych

Pozłacanych blaskiem lamp

Przystanąłeś uśmiechnięty

Kradnąc smutek siego dnia

Pogłaskałeś po omacku

Moich smaków lepki smar

Utuliłeś swym uśmiechem

Moje serce nierozumne

które wielbi iskier czar

które czeka na twój znak

Lecz

Zamilkłeś, niewzruszony

Ustawiając tamę z mgły

Więc

Odeszłam zasmucona

Oddaliłam się wśród chmur

A wśród kłębów, co ramiona

Plotą gruby złości sznur

Gniew unosi się nade mną

Krąży czarny obłok chmur

Bo to – nasze nierozstanie

To – bezradność głupców dwóch