Człowiecze

Na cześć miłości trupio – żywej

Na cześć miłości, w której trwasz

Niech ją pochłonie

Piekielny ogień

Radosnych żalów

Niech skończy się czas

Niechaj nastaną wieczory puste

Niechaj odurza cię Piotrów śpiew

Ciszą śmiertelną uchlej się w tłumie

Tętniące ognie

Niech krzepną we mgle

Olejem i smarem

Krwią wybieloną

Wypełniaj żylne pragnienie dni

Niechaj na nowo zrodzi się człowiek

Z wydartym sercem

Z wyczuciem chwil

Jeżeli wiara stanowi tamę

Jeżeli myśli stanowią brak

Jeśli bezmocą katuje cię wola

Nie wierz, nie słuchaj

Opuść ten wrak

Ukoi mikstura żywotności plemię

Wylej ją z duszy

Pozbądź się miar

Znajdź skałę, która leczy

Znajdź myśli warte skał

I żegnaj śpiewem swą miłość okrutną

Tę

Automiłość

Tę, w której trwasz