Wróciłam z nieba...

Wróciłam z nieba

przed chwilą

i miło było, ach! Miło!

nawet ja tam byłam

w tej fali ekstazy

Słowem tego nie wyrażę

Uśmiechem? - Może

może wzrokiem – spojrzeniem błogim?

no – no może

Moje niebo jest malutkie.

Skromne i boleścią dmie.

Leję w nim łzy szczęśliwe i arcynieszczęśliwe.

Lecz tam – twoje ciało ogniem chłodzące

Przytula mnie tak mocno

tak mocno…

że tchu brak

i siły

na podniebną ekstazę

brak siły

by umrzeć, by cieszyć się, kosztować

a jednak w Tym niebie, Ten łomot

serca. Ta zimna ręka mojego oprawcy

koją mą duszę chociaż na chwilę

Bo walisz, walisz w me serce toporem

trzy godziny

Akurat wtedy, calutkie trzy godziny

Ty – mój brutalu 

Ty – Jesteś – Dla Mnie i na mnie

skupiony, i przy mnie...

i w ogóle obok – blisko i daleko

calutkie trzy godziny

nieba

Bo – jak mówiłam, moje niebo jest:

skromne i krótkie

ale nawet taka ja

taka śmieszna ja

tam byłam

lecz już – przed chwilą – wróciłam.