doba

budzi się z wizją wyidealizowaną

powietrze wdycha łapczywie

autodestrukcyjnie i nielitościwie

bo musi

po kilku skłonach

gdy załatwił już swe konwencjonalne potrzeby

zmęczony i zrozpaczony

zerka w stronę zegara

co zęby wyszczerza szyderczo

i mówi – późno

mówi – pora spać

zanurza się w otchłań zapomnienia sennego

a w otchłani, w tej wielkiej otchłani

ściąga swą maskę

którą trzymał kurczowo za dnia 

na starzejących się licach

w otchłani słucha rad swej

wszechwiedzącej podświadomości

i słucha, i chłonie – uporczywie oraz pilnie

i już wie, jak ma żyć

czego nie dostrzegł w słońca promieniach

i odziany wiedzą belfra swego,

wszechmądrego

budzi się z wizją wyidealizowaną

powietrze chwyta łapczywie

autodestrukcyjnie i nielitościwie

bo musi