Klucz

Klęczę i brodzę

W ustach mam klucz

Długi i ciepły – nie oddam go już!

Pocę się, zmagam

Blisko cel czuć 

Ciało ogarnia paniczny strach

Że drzwi są zamknięte

Że trudno wstać

Nie! Teraz nie

Upadnę

Lecz poddać się, poddać każe mi czas

Niezdarnie szukam w ciemności dziury

Niezgrabnie przemierzam w lawinę snu

A sen się droczy pełen nicości

Już nie mam siły, już brak mi tchu

Bliżej, wciąż bliżej

Dalej i dalej

W prawo, czy w lewo?

W górę, czy w dół?

Opuszkiem nieczułym podążam i gładzę

Znajdę cię, dojdę cię

Cel blisko czuć

Serce kołacze, i stoi, i dmie

Już późno, już zmierzcha

No! Otwórz się!

Potworna siła ogarnia przepaść

W ciele się wije stalowy głaz

Ręce mi więdną, usta łomocą

Nie dam się, nie chcę, nie dorwiesz nas!

Już mnie dogania?

Już mnie porywa?

Klucz miałam w ustach

Zgubiłam klucz

Już nic nie wskóra

Mój blady jęk

Już blisko

Z wierzchu i wierzchem

Porywa siła

Znów jeździec triumfuje

W parszywej grze

Jeszcze raz – proszę

Pokażcie mi drzwi

Ja je otworzę

Nim świt… już świt?

Bez strachu, niegracji, bez fal bezradności

Nie – naga

Nie – tęga

Odziana mądrością

Już znam tę drogę, nie lękam się

Jeźdźcu bezczelny – powtórzmy grę