pisanie

dziś o pisaniu wiem

że nie ma nic w zwykłych słowach

choćby chciały to co w nas opisywać

co we mnie nie wiem

wiem tylko że nie wiem

jak nazywać

porywy codziennie od nowa

choć nie ma nic

co we mnie

w słowach zwykłych

a niezwykłych jednak brak

to będę uparcie próbować

by o tym co sekundarne

nie zapomniał czas

dziękuję, że jesteś

do P.

dziękuję, że jesteś

że co dzień od nowa

bierzesz mnie mocno

lecz wcale niespiesznie

w swoje kościste, silne ramiona

                     

dzięki, że zawsze wiesz, o czym mówię

że słuchasz – wsłuchany, wpatrzony

że chcesz być przy mnie, gdy cię potrzebuję

że jesteś ponad świat zarażony

głupotą

a chociaż milion róż spaceruje

tylko przy jednej stanąłeś

tylko ta jedna jest wyróżniona,

i jej chcesz służyć,

dziękuję

siadać już więcej nie będę

do P.

siadać już więcej nie będę

na trzeciej od końca ławce

drewnianej

tym bardziej sama, zgarbiona

teraz już tylko: śniadania, kolacje

niespieszne,

już pędu nie pora

już nie zamierzam

żałosnym wołaniem

jęczeć pod stołem w niedoli

teraz już tylko,

miły mój panie,

gorliwie będę się modlić

by czas parszywy nie biegł, lecz stąpał

byś nie chorował za wiele

by co dzień od nowa móc karmić cię, miły,

weselem

oby świt słyszeć za jednym oknem

i obyś był ze mną szczęśliwy

by wspólne radości, troski, wzruszenia

całych nas wypełniły

o dobru

do P.

kiedyś zapytałam, czy jesteś szczęśliwy

szczęście, zapytałeś,

  powiedz,

co to jest?

też nie wiem, wyszeptałam

i wciąż nie wiem, miły

lecz zaczęłam baczniej obserwować cię

że oczy twoje błyszczą tonące w objęciach,

że wargi drżą, gdy mówisz,

jak dobrze cię mieć

i widzę piękny uśmiech, gdy rano mnie budzisz

albo gdy się zachwycam przechodzącym psem

i zapewne nie wiesz, jak silny był twój uścisk

kiedy – „niestęskniony” – witałeś nocą mnie

że twarz ci się rozjaśnia uśmiechem pełnym ulgi,

gdy swe powieki zmrużone przybliżasz

a z dotyków najczulszym mnie karmisz

niezmiennie, wciąż żarliwiej

w oczu twoich bezdennym błękicie tkwi coś

nie do opisania

coś co sprawia, że

nie spytam

czym szczęście

wiedzieć mi nie trzeba

dopóki, gdy podnoszę zaspaną powiekę,

pogrążonego myśleniem 

widzę cię,

i wiem

chciałabym nic

czasami chciałabym

nic nie mieć

nic

we mnie

obok być

czasem chatkę lub beczkę

w lesie

i kilka drzew

oto nic

czasami kogoś

i tylko to czcić

czasem cyklicznie

jak wszyscy

odróżniać noce i dnie

najczęściej jednak

nic

choć teraz 

tylko 

ty

pozwól mi sobą być

pod kołdrą

smutną postacią

na jednej stronicy

jednym zdaniem

wciśniętym w

bohomazy

niewiniątkiem

z długą brodą przewin

wymuszonych smutkiem

oraz strachem

że nic więcej

nie pozostanie

płaszczem

snującym się wieczorami

od jednej

do drugiej

latarni 

nie wierzę

nie wierzę w egzaltację

słów sztucznych przymilanie

radości z obcowania

i w ciągłe wywyższanie

żywota twego

żywocie miałki

zbyt dobrze

cię poznałem 

poprzez szatę krwi (...)

       Wzięło mnie trochę na sentymenty. Rozmyślam, planuję, wspominam. No ale dzisiejsza data jest dla mnie szczególna - w marcu się zawsze "starzeję". (Nie żalę się ani chwalę, to delikatna podpowiedź przed przeczytaniem tego utworu.) Otóż znalazłam w moich dokumentach wiersz napisany  jakiś czas temu (a nawet już dawno!). Nie wiem, dlaczego nie wrzuciłam go tutaj wcześniej, ponieważ przepadam za nim ;) Mam nadzieję, że wam też się spodoba. Zapraszam do czytania i pozdrawiam wszystkie osoby "starzejące" się w marcu. Tak jak ja! :)    

poprzez szatę krwi wyrwał mi się świat

dajcie spokój mi na najbliższe sto lat

nie chcę miałka być

źle mi w próżni trwać

co mam zrobić gdy strach w tym domu stać?

ja się wcale nie wywyższam

nie zadręczam głupotami

nie chcę miałka być

lecz chybka

przesiąknięta marzeniami

znów chce mi się pić

nie chce mi się spać

Boże – wybacz mi

te ostatnie sto lat

chociaż wcale nie zgrzeszyłam

ogarnięta wahaniami

drogę prostą wybrać chciałam

wypełnioną dążeniami

teraz jest mi wstyd

tych

pnączy cienkich stu

one ciągną się pod stopą

niczym gęsty – niczym glut

wy – prostacy, konformiści

co wam chleb do życia starcza

wiem, że cieszyć wam się łatwo

nawet doczekując Marca

i dobrze, że jest dobrze

bez cienkich stu odnóży

cieszcie się, gdy Spokój błogi

zdawkowe życie wywróży:

bo jeść trzeba, i spać trzeba

i obejrzeć coś na wizji

poplotkować, zdrzemnąć, jęczeć

myć, spać, czytać, sprzątać, przejść się

zdrowo mówić, leżeć dużo  

i w ogóle się nie spieszyć

piękne to, bo przecież błogie

niechże Spokój prędzej wróży

niech odpocznę w tej podróży  

znów chciałabym pić

nie chcę więcej spać

nie pytajcie mnie, gdzie mój głuchy wrak

znów chce mi się pić

ale teraz wy

dajcie spokój mi na najbliższe sto lat 

dwudziestopierwszowieczna

jestem jak przedmiot

przedstaw odstaw połóż

jak program niedzielny

do informowania

jak niemy instrument

którego czasem

odwiedzasz poniżasz

bez zapytania

Arturowi R.

On chciałby umrzeć z miłości

lub ze śmiechu.

Ja chciałabym

już więcej

nie umierać.  

(...) ikara

     Zastanawiałam się dzisiaj nad tym, czym jest kara? Temat mało oryginalny – to jasne. Każdy przecież musi się niekiedy nad nim pochylić. Liczni zostawili po sobie ślady w postaci wersów, zdań. Mickiewicz na przykład w znanej wszystkim balladzie pt. Lilije  zapisuje: „Nie masz zbrodni bez kary”. Dostojewski również sugerował model zbrodni i kary. Ba. Już samo pragnienie przewinienia przynosi karę w postaci wyrzutów sumienia. Takich ludzi – winnych swojemu losowi, żal najbardziej. Nad nimi pochylił się też Asnyk w swoim utworze pt. Ból zasnął:

Lecz żal mi tych, którym cięży

Poczucie spełnionej winy,

Co w sercu noszą kłąb węży

I cierpią z własnej przyczyny.

Takiej boleści posępnej

Najsilniej wstrząsa mną echo...

Gdyż w mrok ich duszy występnej

Nie można zstąpić z pociechą.

     Kiedy czujemy się winni, jest trudno. A może świadomość winy chroni nas w pewnym stopniu? Możemy działać – coś naprawić, udowodnić, zatuszować. Co jednak, kiedy trudno wyjaśnić rzeczywistość, która nas otacza? Co kiedy świat wydaje się nielogiczny, kara dotyka nas niezasłużenie a los wyśmiewa nasze plany. A potem ostentacyjnie – po kolei – odbiera nam to co ważne za pomocą swoich diabelskich pomocników? Co wtedy? Do kogo wysłać list z pretensjami? Wciąż nie wiem. Tyle nieszczęść dokoła. I za co? I jeszcze ta ludzka bezradność. To chyba największa ze wszystkich kar.   

za miłość moją i oddanie

ukaż mnie, Panie

dobrą radą do złej miny

odpuść wrogów naszych winy

niechaj zdarzy się cud wielki

niech nie krzyczy cierpiąc męki

człowiek

za słowa piękne, pokochanie

zrań mnie, o Panie

bliźniemu zadać czułym słowem

ból, moją radością, uczynkiem,

płodem – sznur

za chęć do życia w morzu pragnień

za impuls dobra w tamtą stronę

za wierność słowom, zaangażowanie

przeklnij mnie, Panie

wielką niewiarę w człowieka schować

jednemu ufność ofiarować

jednego wielbić, jednego chcieć

Ojcze i Synu– odbierzcie tę treść

pieniądze, hobby i kochanie

sens życia,

wiarę w poranne wstawanie

zabierz mi, Panie

tak niewiele do stracenia

ale nic już nie zabieraj

w imię Ojca, Syna, Ducha

czy znów, Panie, mnie wysłuchasz?

w czystych oczach

w każdym słowie

lęk

między wierszem, głuchą ciszą

dźwięk

za moją wiarę w trwałość miłości

wybaw mnie, Mości 

a teraz?

wygodne krzesełko po porannej kawie

uśmiech na waszych buziach

pusta kolejka przed drzwiami

kilka ciepłych słów pod słupem

kolacja

spacer, radosne oczy psa

krzywe spojrzenie przechodnia

niepewność chwili, miałkość dnia

mnogość oblicza

zaprzepaszczone marzenia

zieleń odeszła niemym bólem

z drżeniem poległy

współcierpiące dni

świat wciąż na nowo śpiewa chórem

że przyszłość, mój drogi,

to nie my?

Boso

Znów się na chwilę zaszyłam w poduszce.

Sekundę w pociągu, bez ciebie i boso.

Kiedyś, pamiętam, częściej przychodziłeś,

aby się przytulić lub przebiec pustą szosą.

Czas błogiej beztroski niezmiennie przemija,

kołem zatacza się studnia żywota.

Nie dzisiaj, nie prędko

nasz świat się odkrywa.

Nie jutro – na zawsze.

Lecz, szczęściem,

na boso.

duszom

gdzie to wszystko się podziało

gdzie są kwiaty, nuty, śpiew

czemu słońce dziś zmarniało

i posępną sączy krew

gdzie są plony – urodzaje

miłe słowo gdzie się szwenda

czemu ludzi tak jest mało

co cię widzą nie od święta

chciałbyś uciec lecz nie możesz

chciałbyś wiele – nie masz nic

lecz pamiętaj ty – niebożę

świat dopiero zaczął gnić 

Modlitwa

Bóg mnie pokonał  w nierównej grze

wybiegł pospiesznie z wieży od łez

niespokojnej

bez znamion nocy

bez skazy dnia

zostałam

sama

on mnie nie słuchał?

tyle razy mu bluźniłam,

udowodniłam nieistnienie

obalałam mit

tyle razy już prosiłam

o Objawienie

o znak i świt

raz usłyszałam nawet wiatr, który wzniecił

pośród murów

szczelnie zamkniętych

w kościele,

pamiętasz?

znów się ukorzyć trzeba, znów

prosić o wiele

o znak i wolę, istnienie

czy słyszysz mnie jeszcze?

wiąż nie wiem

ballada o nieprzyjaźni

dość mam już smaku lichych słów

gryzienia niemych, cierpkich skarg

wykrzycz swą pychę, wypluj  gniew

nie znikaj w gąszczu sypkich spraw

dla ciebie – spłoszę byków sto

i krzyknę głośno – jak najdalej

żabką pokonam żabi staw

zaszczytnym będzie to wyzwaniem

wszystko jest fraszką

prócz niemych skarg

kuszących mocno i ospale

lecz nie – pomyłka,

przez staw z żabami nie przebrnę wpław

(pływam niedoskonale)

nie zniknę jednak – nie przychodź znów

nie odchodź

wolno – jak najdalej

szkoda mi ciebie

szkoda nas, choć nie jest

najwspanialej