a teraz?

wygodne krzesełko po porannej kawie

uśmiech na waszych buziach

pusta kolejka przed drzwiami

kilka ciepłych słów pod słupem

kolacja

spacer, radosne oczy psa

krzywe spojrzenie przechodnia

niepewność chwili, miałkość dnia

mnogość oblicza

zaprzepaszczone marzenia

zieleń odeszła niemym bólem

z drżeniem poległy

współcierpiące dni

świat wciąż na nowo śpiewa chórem

że przyszłość, mój drogi,

to nie my?

Boso

Znów się na chwilę zaszyłam w poduszce.

Sekundę w pociągu, bez ciebie i boso.

Kiedyś, pamiętam, częściej przychodziłeś,

aby się przytulić lub przebiec pustą szosą.

Czas błogiej beztroski niezmiennie przemija,

kołem zatacza się studnia żywota.

Nie dzisiaj, nie prędko

nasz świat się odkrywa.

Nie jutro – na zawsze.

Lecz, szczęściem,

na boso.

duszom

gdzie to wszystko się podziało

gdzie są kwiaty, nuty, śpiew

czemu słońce dziś zmarniało

i posępną sączy krew

gdzie są plony – urodzaje

miłe słowo gdzie się szwenda

czemu ludzi tak jest mało

co cię widzą nie od święta

chciałbyś uciec lecz nie możesz

chciałbyś wiele – nie masz nic

lecz pamiętaj ty – niebożę

świat dopiero zaczął gnić 

Modlitwa

Bóg mnie pokonał  w nierównej grze

wybiegł pospiesznie z wieży od łez

niespokojnej

bez znamion nocy

bez skazy dnia

zostałam

sama

on mnie nie słuchał?

tyle razy mu bluźniłam,

udowodniłam nieistnienie

obalałam mit

tyle razy już prosiłam

o Objawienie

o znak i świt

raz usłyszałam nawet wiatr, który wzniecił

pośród murów

szczelnie zamkniętych

w kościele,

pamiętasz?

znów się ukorzyć trzeba, znów

prosić o wiele

o znak i wolę, istnienie

czy słyszysz mnie jeszcze?

wiąż nie wiem

ballada o nieprzyjaźni

dość mam już smaku lichych słów

gryzienia niemych, cierpkich skarg

wykrzycz swą pychę, wypluj  gniew

nie znikaj w gąszczu sypkich spraw

dla ciebie – spłoszę byków sto

i krzyknę głośno – jak najdalej

żabką pokonam żabi staw

zaszczytnym będzie to wyzwaniem

wszystko jest fraszką

prócz niemych skarg

kuszących mocno i ospale

lecz nie – pomyłka,

przez staw z żabami nie przebrnę wpław

(pływam niedoskonale)

nie zniknę jednak – nie przychodź znów

nie odchodź

wolno – jak najdalej

szkoda mi ciebie

szkoda nas, choć nie jest

najwspanialej