zaprzepaszczone marzenia

zieleń odeszła niemym bólem

z drżeniem poległy

współcierpiące dni

świat wciąż na nowo śpiewa chórem

że przyszłość, mój drogi,

to nie my?

Boso

Znów się na chwilę zaszyłam w poduszce.

Sekundę w pociągu, bez ciebie i boso.

Kiedyś, pamiętam, częściej przychodziłeś,

aby się przytulić lub przebiec pustą szosą.

Czas błogiej beztroski niezmiennie przemija,

kołem zatacza się studnia żywota.

Nie dzisiaj, nie prędko

nasz świat się odkrywa.

Nie jutro – na zawsze.

Lecz, szczęściem,

na boso.

duszom

gdzie to wszystko się podziało

gdzie są kwiaty, nuty, śpiew

czemu słońce dziś zmarniało

i posępną sączy krew

gdzie są plony – urodzaje

miłe słowo gdzie się szwenda

czemu ludzi tak jest mało

co cię widzą nie od święta

chciałbyś uciec lecz nie możesz

chciałbyś wiele – nie masz nic

lecz pamiętaj ty – niebożę

świat dopiero zaczął gnić 

Modlitwa

Bóg mnie pokonał  w nierównej grze

wybiegł pospiesznie z wieży od łez

niespokojnej

bez znamion nocy

bez skazy dnia

zostałam

sama

on mnie nie słuchał?

tyle razy mu bluźniłam,

udowodniłam nieistnienie

obalałam mit

tyle razy już prosiłam

o Objawienie

o znak i świt

raz usłyszałam nawet wiatr, który wzniecił

pośród murów

szczelnie zamkniętych

w kościele,

pamiętasz?

znów się ukorzyć trzeba, znów

prosić o wiele

o znak i wolę, istnienie

czy słyszysz mnie jeszcze?

wiąż nie wiem

ballada o nieprzyjaźni

dość mam już smaku lichych słów

gryzienia niemych, cierpkich skarg

wykrzycz swą pychę, wypluj  gniew

nie znikaj w gąszczu sypkich spraw

dla ciebie – spłoszę byków sto

i krzyknę głośno – jak najdalej

żabką pokonam żabi staw

zaszczytnym będzie to wyzwaniem

wszystko jest fraszką

prócz niemych skarg

kuszących mocno i ospale

lecz nie – pomyłka,

przez staw z żabami nie przebrnę wpław

(pływam niedoskonale)

nie zniknę jednak – nie przychodź znów

nie odchodź

wolno – jak najdalej

szkoda mi ciebie

szkoda nas, choć nie jest

najwspanialej 

Karty

Pamiętam, jeszcze wczoraj

graliśmy w karty do świtu.

Siedziałeś naprzeciw mnie,

sztywny i przedziwnie

niedojrzały.

Niewiele padło słów przy wtórze

szaleńczych krzyków

przytłumionych ścianą marzeń.

Sączyliśmy w ciszy złocisty

alkohol

z lodem.

Ciemno i zimno było

na dworze.

I nie zapomnę twojego uśmiechu

pod koniec nierównej gry,

przedłużanej ostatnimi monetami

moich snów.

Tak blisko wygranej, niebezpiecznie  blisko.

Dałeś mi nawet fory

a ja znów przegrałam

znów z Tobą,

z kretesem,

Panie Boże.