Ósemka

Przemierzam ósemką drogą

krajową

przemierzam ósmy raz

ósmy raz widzę twoje oblicze

z tobą mam ósmy świat

i osiem razy cię całowałam

osiem ukradłam snów

ósmy raz kocham

i nienawidzę

osiem na sercu szwów.

             Za dużo osiem          

za dużo

za dużo na mą moc

chciałabym cofnąć się chociaż

do trzech

które nie gryzą i nie zniechęcają

trzy drogowskazy

i trzy przecznice

i już.

do (zbyt) prostego człowieka

ty, który dychasz słowem oraz gniewem

lepiej się do mnie uśmiechnij

zrzuć z ramion płaszcz zwany zerem

i godność wpuść do kieszeni

ty, który krzyczysz lęki swe niezdarnie

nie nękaj nikogo w pokorze

usiądź nad sercem swoim i starannie

pokochaj je – jeśli możesz

ty, który okiem spoglądasz złowieszczym

przyklęknij czasem nad sobą

pochowaj w końcu zazdrości niewieście

działaj – niech to ci podporą

a w końcu: bądź jak skała, której nikt nie ruszy

dzielnie i cierpliwie wyglądaj swej duszy

wizerunek kobiety nieuświadomionej

patrzcie wszyscy i słuchajcie

oto Ja

w pełnej krasie i okazałości

wulkan energii

czysta forma zachwytu

oto Ja

nieskalana

podziwiajcie mnie, chwalcie imię moje

głoście słowo prędkie

teraz i zawsze i przez wieki wieków

bo Ja

w kapeluszu, sukni złotej

siedzę na słońcu i chwalę

swoje nogi i swoją klasę

i przyjmę wszystkie zachwyty

w szpilkach,  boso je złapię

oto ja

która czasem

na kocu miedzianym

lub pod miedzianym kocem

bez szpilek lecz nie boso

patrzę na ścianę

wrzaski dzielnie pocę

przestrzeń

  

bezpiecznie w tej ciszy odzianej mrokiem

bezpiecznie mi w próżni trwać

tu nic się nie zmienia i nic nie dzieje

jest nudno i brzydko – tu można spać

bezpiecznie w tobie nieodgadnionym

nie walcząc szatańsko z uporem kłów

lecz brodząc w ciszy swym tęgim toporem

toporem mglistych, nie-ważnych słów 

za późno na zmiany

za wcześnie na zmiany

mrok nie odejdzie w krainę lnu

za późno na krzyk

za wcześnie na krzyk

nie skusi nadziei zapachem stu

nie odchodź

nie przychodź

i nie mów

lecz trwaj w tej ciszy miażdżącej sny

i bądź w tej miałkiej, głuchej przestrzeni

gdzie my

spokojni i źli choć nieodgadnieni

w stanie nam znanym

mrozimy szwy

ukochałam sobie ciebie...

ukochałam sobie ciebie w białym stroju

pranym mocnym proszkiem

w dzień

ukochałam sobie ciebie

kiedy szedłeś tuż nad ranem

obok mnie

już zmęczony

by nie martwić się na zapas

i choć jeszcze krótką chwilę

czytać sen

ukochałam sobie ciebie naturalnie

wbrew pogardzie niedowiarków  z otoczenia

kochać pragnę ciebie mocniej

nieustannie

tocz się świecie

lecz miłości mej nie zmieniaj 

chciałabym spędzić z tobą...

chciałabym spędzić z tobą trzy chwile

zamknięte w ściśle określonych

słońcach

pierwsza:

najbardziej ze wszystkich beztroska

tutaj 

nie szczędząc spojrzeń

podziwu

w dwóch zdaniach

dziko przerywanych,

przykrótką

radością

będziemy się chłostać

druga:

obfita w gesty, czułe słówka

lepka i pełna rozkoszy, oddania

będziemy wpatrywać się długo

w zwierciadła

i jadać późne,

leniwe

śniadania

a w końcu trzecia:

najdłuższa, najsroższa

usłana pracą wspólną,

i czystością

tu razem każdego będziemy

uczyć się

dnia

jak wyspę naszą

uchronić od zła