eksplozja

w stu milionach jednakowych części

ukrywa się twój gromki śmiech

wyobraźnia już mi zdycha z głodu

i słychać tupot fałszywych krzyków

to konie w ciemnej, brudnej uliczce

kłusem stukają o mokry bruk

to konie śniade i rozwścieczone

cwałują dzielnie choć brak im tchu

pędzą złowieszczo i w moją stronę

i nie chcą zwolnić, zawrócić znów

 wyobraźnia zamiera już głodem

tu nic nie widać

czuć tyko smród

czuć jak jej źle, niemrawo, licho

słychać warkot twych pustych słów

a śmiech twój gromki, nieustępliwy

rozbija mokry, kamienny bruk

ciemno tu, brudno – czuć tylko głód

mózg mój się rozpadł na setki cząstek

zderzył się z krzykiem twych pustych słów

kryształy błyszczą milionem bombek

trzeszczy w eterze płacz ostrych szkieł

nic nie wypływa z marnej ruiny

najmniejszy choćby kwiecisty płód

już nic nie słychać prócz koni dzikich

już nic nie widać

czuć tylko głód