dwudziestopierwszowieczna

jestem jak przedmiot

przedstaw odstaw połóż

jak program niedzielny

do informowania

jak niemy instrument

którego czasem

odwiedzasz poniżasz

bez zapytania

Arturowi R.

On chciałby umrzeć z miłości

lub ze śmiechu.

Ja chciałabym

już więcej

nie umierać.  

(...) ikara

     Zastanawiałam się dzisiaj nad tym, czym jest kara? Temat mało oryginalny – to jasne. Każdy przecież musi się niekiedy nad nim pochylić. Liczni zostawili po sobie ślady w postaci wersów, zdań. Mickiewicz na przykład w znanej wszystkim balladzie pt. Lilije  zapisuje: „Nie masz zbrodni bez kary”. Dostojewski również sugerował model zbrodni i kary. Ba. Już samo pragnienie przewinienia przynosi karę w postaci wyrzutów sumienia. Takich ludzi – winnych swojemu losowi, żal najbardziej. Nad nimi pochylił się też Asnyk w swoim utworze pt. Ból zasnął:

Lecz żal mi tych, którym cięży

Poczucie spełnionej winy,

Co w sercu noszą kłąb węży

I cierpią z własnej przyczyny.

Takiej boleści posępnej

Najsilniej wstrząsa mną echo...

Gdyż w mrok ich duszy występnej

Nie można zstąpić z pociechą.

     Kiedy czujemy się winni, jest trudno. A może świadomość winy chroni nas w pewnym stopniu? Możemy działać – coś naprawić, udowodnić, zatuszować. Co jednak, kiedy trudno wyjaśnić rzeczywistość, która nas otacza? Co kiedy świat wydaje się nielogiczny, kara dotyka nas niezasłużenie a los wyśmiewa nasze plany. A potem ostentacyjnie – po kolei – odbiera nam to co ważne za pomocą swoich diabelskich pomocników? Co wtedy? Do kogo wysłać list z pretensjami? Wciąż nie wiem. Tyle nieszczęść dokoła. I za co? I jeszcze ta ludzka bezradność. To chyba największa ze wszystkich kar.   

za miłość moją i oddanie

ukaż mnie, Panie

dobrą radą do złej miny

odpuść wrogów naszych winy

niechaj zdarzy się cud wielki

niech nie krzyczy cierpiąc męki

człowiek

za słowa piękne, pokochanie

zrań mnie, o Panie

bliźniemu zadać czułym słowem

ból, moją radością, uczynkiem,

płodem – sznur

za chęć do życia w morzu pragnień

za impuls dobra w tamtą stronę

za wierność słowom, zaangażowanie

przeklnij mnie, Panie

wielką niewiarę w człowieka schować

jednemu ufność ofiarować

jednego wielbić, jednego chcieć

Ojcze i Synu– odbierzcie tę treść

pieniądze, hobby i kochanie

sens życia,

wiarę w poranne wstawanie

zabierz mi, Panie

tak niewiele do stracenia

ale nic już nie zabieraj

w imię Ojca, Syna, Ducha

czy znów, Panie, mnie wysłuchasz?

w czystych oczach

w każdym słowie

lęk

między wierszem, głuchą ciszą

dźwięk

za moją wiarę w trwałość miłości

wybaw mnie, Mości 

a teraz?

wygodne krzesełko po porannej kawie

uśmiech na waszych buziach

pusta kolejka przed drzwiami

kilka ciepłych słów pod słupem

kolacja

spacer, radosne oczy psa

krzywe spojrzenie przechodnia

niepewność chwili, miałkość dnia

mnogość oblicza

zaprzepaszczone marzenia

zieleń odeszła niemym bólem

z drżeniem poległy

współcierpiące dni

świat wciąż na nowo śpiewa chórem

że przyszłość, mój drogi,

to nie my?

Boso

Znów się na chwilę zaszyłam w poduszce.

Sekundę w pociągu, bez ciebie i boso.

Kiedyś, pamiętam, częściej przychodziłeś,

aby się przytulić lub przebiec pustą szosą.

Czas błogiej beztroski niezmiennie przemija,

kołem zatacza się studnia żywota.

Nie dzisiaj, nie prędko

nasz świat się odkrywa.

Nie jutro – na zawsze.

Lecz, szczęściem,

na boso.