samotna noc w pensjonacie

na noc czekam, która nie nadchodzi

na sen

zbawienie

wśród ocaleń świata

bo tylko sen

choć prędko mnie nie zmorzy

promykiem ukoi lęk

benzyną przyspieszy dźwięk

twoich roześmianych

powykrzywianych kroków 

Ósemka

Przemierzam ósemką drogą

krajową

przemierzam ósmy raz

ósmy raz widzę twoje oblicze

z tobą mam ósmy świat

i osiem razy cię całowałam

osiem ukradłam snów

ósmy raz kocham

i nienawidzę

osiem na sercu szwów.

             Za dużo osiem          

za dużo

za dużo na mą moc

chciałabym cofnąć się chociaż

do trzech

które nie gryzą i nie zniechęcają

trzy drogowskazy

i trzy przecznice

i już.

do (zbyt) prostego człowieka

ty, który dychasz słowem oraz gniewem

lepiej się do mnie uśmiechnij

zrzuć z ramion płaszcz zwany zerem

i godność wpuść do kieszeni

ty, który krzyczysz lęki swe niezdarnie

nie nękaj nikogo w pokorze

usiądź nad sercem swoim i starannie

pokochaj je – jeśli możesz

ty, który okiem spoglądasz złowieszczym

przyklęknij czasem nad sobą

pochowaj w końcu zazdrości niewieście

działaj – niech to ci podporą

a w końcu: bądź jak skała, której nikt nie ruszy

dzielnie i cierpliwie wyglądaj swej duszy

wizerunek kobiety nieuświadomionej

patrzcie wszyscy i słuchajcie

oto Ja

w pełnej krasie i okazałości

wulkan energii

czysta forma zachwytu

oto Ja

nieskalana

podziwiajcie mnie, chwalcie imię moje

głoście słowo prędkie

teraz i zawsze i przez wieki wieków

bo Ja

w kapeluszu, sukni złotej

siedzę na słońcu i chwalę

swoje nogi i swoją klasę

i przyjmę wszystkie zachwyty

w szpilkach,  boso je złapię

oto ja

która czasem

na kocu miedzianym

lub pod miedzianym kocem

bez szpilek lecz nie boso

patrzę na ścianę

wrzaski dzielnie pocę

przestrzeń

  

bezpiecznie w tej ciszy odzianej mrokiem

bezpiecznie mi w próżni trwać

tu nic się nie zmienia i nic nie dzieje

jest nudno i brzydko – tu można spać

bezpiecznie w tobie nieodgadnionym

nie walcząc szatańsko z uporem kłów

lecz brodząc w ciszy swym tęgim toporem

toporem mglistych, nie-ważnych słów 

za późno na zmiany

za wcześnie na zmiany

mrok nie odejdzie w krainę lnu

za późno na krzyk

za wcześnie na krzyk

nie skusi nadziei zapachem stu

nie odchodź

nie przychodź

i nie mów

lecz trwaj w tej ciszy miażdżącej sny

i bądź w tej miałkiej, głuchej przestrzeni

gdzie my

spokojni i źli choć nieodgadnieni

w stanie nam znanym

mrozimy szwy

ukochałam sobie ciebie...

ukochałam sobie ciebie w białym stroju

pranym mocnym proszkiem

w dzień

ukochałam sobie ciebie

kiedy szedłeś tuż nad ranem

obok mnie

już zmęczony

by nie martwić się na zapas

i choć jeszcze krótką chwilę

czytać sen

ukochałam sobie ciebie naturalnie

wbrew pogardzie niedowiarków  z otoczenia

kochać pragnę ciebie mocniej

nieustannie

tocz się świecie

lecz miłości mej nie zmieniaj