Karty

Pamiętam, jeszcze wczoraj

graliśmy w karty do świtu.

Siedziałeś naprzeciw mnie,

sztywny i przedziwnie

niedojrzały.

Niewiele padło słów przy wtórze

szaleńczych krzyków

przytłumionych ścianą marzeń.

Sączyliśmy w ciszy złocisty

alkohol

z lodem.

Ciemno i zimno było

na dworze.

I nie zapomnę twojego uśmiechu

pod koniec nierównej gry,

przedłużanej ostatnimi monetami

moich snów.

Tak blisko wygranej, niebezpiecznie  blisko.

Dałeś mi nawet fory

a ja znów przegrałam

znów z Tobą,

z kretesem,

Panie Boże. 

Nie mam czasu na seks

          

       Czytaliście już Antyerotyk, czyli rozbudowaną wersję tego oto krótkiego wiersza. Natchnął mnie nick pewnej Internautki. A może Internauty? Nie pamiętam. Pamiętam, że przeczytałam nick "Nie mam czasu na seks" (trochę przydługi jak na mój gust) a po chwili zapisałam na kartce takie słowa: 

piszesz

nie mam czasu na seks

a mnie

brak seksu na czas

a czas

na brak seksu

wypełniam

omamami

nieraz 

Do B.

trzecia od końca ławka drewniana

znów tu przysiadam zgarbiona

siedzę i czekam na przyjście Pana,

który mnie weźmie w ramiona

przyjdzie, usiądzie pełen dystansu

będzie mnie chciał lepiej poznać

uśmiechnie się pięknie wielkimi oczami

werbalnie zacznie mnie chłostać

potem pójdziemy na długi spacer

kłócąc się, śmiejąc – na przemian

zjemy obiady, śniadania, kolacje

kupimy lampkę, materac

w dzień słotny razem siądziemy przy oknie

czytając pół jednej książki

a w letni poranek pocąc się bujnie

ogródek zielem będziemy zdobić

pójdziemy razem przez wąską ścieżkę

chryzantemami usłaną

spojrzymy również na boczne drogi

z radosną, spełnioną nostalgią

Kochajmy Się

a teraz za mną

powtarzaj wiernie

najpierw powoli, czule, nieśmiało

następnie głośniej i mocniej

następnie pewniej i trwalej

a potem szybciej

ciesząc się chwilą

wydłuż swą rozkosz

jęcz, wzdychaj, śmiej się

razem osobno

ach, jak wspaniale

nasyć się kochaj

krzycz, dychaj, szalej

powtarzasz?

nie słyszę

Ja!

jak?

wspaniale. 

prawdziwa tragedia

rozgrywa się w ciszy

w chaosie rozproszonych

krzyków

braku słów

których nikt nie chce słuchać

nie ma komu

nie ma po co

mówić

codzienna łza

koi

ryk raczej

powoli spływa na brzeg

podbródka

przepaści

lęk boi się, że wie

czemu drży

a tobie wstyd

wciąż wstyd

samotna noc w pensjonacie

na noc czekam, która nie nadchodzi

na sen

zbawienie

wśród ocaleń świata

bo tylko sen

choć prędko mnie nie zmorzy

promykiem ukoi lęk

benzyną przyspieszy dźwięk

twoich roześmianych

powykrzywianych kroków